black and white close up fingers

Weet je nog het moment dat je je schoen mag zetten? Je zingt een liedje samen met je broertje of zusje. Het gevoel, van wat gaat er komen….? Je voelt de spanning en sensatie. “Wat zit er in mijn schoen als ik opsta?” Op school zal iedereen aan je vragen wat er bij jou in je schoentje zat. Mijn ouders komen uit Marokko, eerste generatie. Dus bij Sinterklaas konden ze zich niets voorstellen. Ze begrepen niet waarom die schoen toch elke keer bij de verwarming stond.

En toch hield ik vol… Elk jaar gewoon mijn schoentje zetten. En dit jaar, had ik besloten het anders te doen. Ik ga een liedje zingen. Zo hard, dan de Sint ons huis niet kan overslaan. En ja hoor, het lukte… ik stond op, rende naar mijn schoen en…. een rolletje MENTOS! Nu kan ik er hard om lachen. Het gevoel wat de Sint en Piet mij gaven, is dat ik mij bijzonder voelde. Eens per jaar, extra aandacht voor mij. Nou ja, als ik dan iets kreeg.

Tegenstellingen

Als volwassene ervaar ik dit nu heel anders. Sinterklaas is het podium geworden waarop we verschillen vergroten. Een tijd om elkaar uit te maken voor racist, of elkaar te discrimineren. Nederland is verdeeld in voor- en tegenstanders. De voorgaande jaren, was ik vooral nieuwsgierig naar de onderlinge standpunten om zelf een mening te kunnen vormen over het geheel. Nu kan ik en wil ik er niet meer naar luisteren. De debatten die erover gaan, worden meestal gebruikt om vooral niet te luisteren naar elkaar en de verschillen nog duidelijker naar voren te laten komen. De tegenstellingen te vergroten. Elkaar de ‘zwarte piet’ toe te spelen.

Maar wat is mijn standpunt nou eigenlijk? Ben ik een voorstander? Ik heb inderdaad het gevoel dat tegenstanders van het kinderfeest, een stukje jeugd van mij willen afpakken. Het is iets waar ik fijne herinneringen aan koester. En ik hoop dat veel kinderen dat nog mogen ervaren. De hoop dat ik pepernoten kreeg van zwarte piet, als hij langs kwam. Ik was één van de vele kinderen in de stoet die verwachtingsvol stond te wachten en als ik dan wat kreeg, dan was mijn dag -wat zeg ik?- mijn week, weer helemaal goed. Zwarte piet, die associeer ik met positieve gevoelens. Nooit heb ik gedacht aan negatieve gevoelens over de zwarte schmink die hij/zij op had.

En toch, ben ik niet helemaal blind voor de gevoelens van de tegenstanders. Het gevoel van te worden gediscrimineerd, doemt niet alleen op tijdens de decembermaanden. Dit wordt het gehele jaar gevoeld. Wij mensen denken de hele dag door in hokjes. Als je een donkere huidskleur hebt, reageren mensen daarop. Men doet dat vaak niet eens bewust, maar bewust of onbewust, je zal dit maar elke dag meemaken! Dat doet wat met je. Je ontleent je zelfbeeld aan hoe anderen tegen je aan kijken. Je beoordeelt jezelf door de ogen van die ander. Hoe de wereld met je omgaat. Al maak je het maar vaak genoeg mee, dan gaat het in je systeem zitten. Je doet geen moeite meer om de sollicitatiebrief te schrijven. Het heeft toch geen zin. Je wordt voor de zoveelste keer uitgebreid gefouilleerd op Schiphol.

Omarm de verschillen

In mijn werk als consultant diversiteit ben ik mij bewust geworden dat ik zelf ook een racist ben. Eigenlijk zijn wij dat allemaal. Of we nou een witte huidskleur hebben, donker, of licht, we hebben allemaal onze vooroordelen naar elkaar. De hele dag door. Sterker nog, we kunnen niet zonder het hokjesdenken. We categoriseren voedsel in ontbijt, lunch, diner. Muziek verdelen we onder in pop, rock, klassiek. We kunnen niet functioneren zonder de wereld om ons heen te categoriseren. Dit doen we ook met mensen. Binnen een paar seconden hebben we een mening over iemand. Wat gebaseerd is op ons wereldbeeld opgedaan in onze jeugd, door de media, de omgeving waar we in opgroeien.

We leven in een democratie. In onze maatschappij leven nou eenmaal grote verschillen tussen mensen en hun opvattingen. Ik wil leven in een democratie waar we allemaal verschillend kunnen zijn en dezelfde rechten hebben op onze mening en deze gehoord mag woorden. Geen enkele mening is meer waard dan de ander. Doordat ik meer bewust geworden ben van mijn eigen vooroordelen, kan ik mijn gedrag hierop aanpassen. Ik accepteer mijn eigen hokjesdenken, en probeer heel bewust mijn gedrag op andere manier vorm te geven.

Heb ik een bepaalde (negatieve) mening over iemand? Dan ga ik juist het gesprek aan. Ik zoek het contact. Ben nieuwsgierig en leergierig. Ik stel open vragen. Met gesloten vragen bevestig ik alleen nog meer wat ik al denk en geef ik te veel kleur aan het gesprek. Hoe vaker ik dit doe, hoe meer mijn vooroordelen naar de achtergrond verdwijnen. Omarm de verschillen en zoek naar de overeenkomsten tussen jou en de ander. Ik kan je beloven, het is een mooie ontdekkingstocht.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie